وقتی فکر می کنم میبینم این حمله ی اعراب به ایران بد جوری به ما ضربه زد.دینمون رو که به ما جا کردند هیچ،فرهنگمون رو هم از بین بردند.

منم مثل بقیه چون پدر و مادرم مسلمان بودند به ناچار مسلمان شدم.

باید قبول کنیم که اعراب فرهنگشون رو به ما جا کردند.حالا بعضی ها از این جا کردن خوشحالند،بعضی ها اصلا حسش نمی کنند،بعضی ها بهش افتخار می کنند و دردش برای بعضی ها غیر قابل تحمل شده!

من برای التیام بخشیدن به این دردی که توی وجودم هست اومدم یه تصمیمی گرفتم.

گفتم حالا دینم رو که نمی تونم عوض کنم (شاید هم عوض کردم!) پس بیام یک ایرانی باشم.حد اقل توی صحبت کردنم یک ایرانی باشم.خوشبختانه زبان پارسی اونقدرایی که من بتونم منظورمو برسونم و صحبت کنم غنی هست!

زمانی که اعراب با چه فرهنگی زندگی می کردند ما در ایران خودمون کورش کبیر و زرتشت و ... داشتیم.

به قول استاد الهی قمشه ای(( ما توی زبان پارسی گنج های بزرگی همچون مولوی و سعدی و حافظ و خیام و ... داریم)).

پس چرا استفاده نکنیم.

چند وقت پیش یکی از دوستام برام تعریف کرد گفت رفتم توی یک شرکت برای مصاحبه که استخدام بشم.(اسمش تیر داد هست).می گه رفتم اونجا یارو پروندمو نگاه کرد گفت تیرداد!؟ بهش گفتم برو یه سری به زندان و دادگاه بزن ببین از اون خلافکار ها چند نفر اسمشون تیر داده و چند نفر ...)).

تازگی هم که مد شده توی فیلم ها اسم هر چی خلافکاره اسمهای اصیل پارسیه و هر چی نقش مثبته اسمهای عربی !

ننگ بر نویسندگان و کارگردانان این فیلم ها باد ...

بعضی ها هم که ادعای ارتباط با امام زمان می کنند و هاله ی نور دور کله ی خودشون می بینن!

اگـر دین محمد ایـنـچنـیـن گفته

اگر اسلام این اســت فرمانــش

چه خوش بودند اعراب خر بدوی

که بت را بر خدا ترجیح می دادند

خداوندا

دستانم خالی اند و دلم غرق در آرزو ها.

یا به قدرت بی کرانت دستانم را توانا گردان ، یا دلم را از آرزو های دست نیافتنی خالی کن.

(کورش کبیر)

روز شمار سال هشتاد و هفت تاریخ دوم خرداد رو نشون می ده.دوم خرداد برای خیلی از خوانندگان و بازدیدکنندگان این وبلاگ یاد آور یه خاطره ی خوبه،خاطره ای که تا ما نخوایم دوباره تکرار نمی شه ...

توی دوره ی قبل انتخابات(مرحله ی دوم) چه انتخاب گندی بود...!!!

...هیچ وقت به انگشتان سید محمد خاتمی نگاه کرده بودی؟ تا حالا به انگشتر فیروزه ی دستانش در کل اون هشت سال دقت کرده بودی؟ اصلا در کل دوره ی هشت ساله ی ریاست جمهوری سید محمد خاتمی به تغییر خطوط چهره و سفید شدن دونه دون تار های موهاش دقت کرده بودی ؟ نمی دونم تاحالا خاتمی رو در صف نماز جماعت بدون محافظ دیده بودی ؟ اصلا چیزی از دوران ریاست جمهوری خاتمی توی ذهنت مونده ؟

(من وشهرزاد)

((جرالدین دخترم از تو دورم ولی یک لحظه تصویر تو از دیدگانم دور نمی شود اما تو کجایی؟

در پاریس، روی صحنه ی تئاتر پر شکوه شانزه لیزه.

این را می دانم و چنان است که گویی در این سکوت شبانگاهی آهنگ قدم هایت را می شنوم.شنیده ام نقش تو در

این نمایش آن دختر زیبای حاکم است که اسیر خان تاتار شده است.جرالدین در نقش ستاره باش.

بدرخش اما اگر فریاد تحسین آمیز تماشاگران و عطر مستی آور گلهایی که برایت فرستاده اند تو را فرصت هوشیاری داد بنشین و نامه ام را بخوان...

من پدر تو هستم،امروز نوبت توست که صدای کف زدن های تماشاگران گاهی تو را به آسمان ها ببرد،به آسمان ها برو ولی گاهی هم بر روی زمین بیا و زندگی مردم را تماشا کن،زندگی آنان که با شکم گرسنه در حالی که پاهایشان از شدت بی نوایی می لرزد و هنر نمایی می کنند،من خود یکی از ایشان بودم.

جرالدین دخترم تو مرا درست نمی شناسی و در آن شبهای بس دور با تو قصه ها بسیار گفتم،اما غصه های خود را هرگز نگفتم.آن هم داستانی شنیدنی است،داستان آن دلقک گرسنه که در پست ترین صحنه های لندن آواز می خواند و صدقه می گیرد،این داستان من است،من طعم گرسنگی چشیده ام، من درد نابسامانی را کشیده ام و از این ها بالاتر رنج حقارت آن دلقک دوره گرد که اقیانوسی از غرور در دلش موج می زند اما سکه ی صدقه ی آن رهگذر،غرورش را خرد نمی کند را کشیده ام.با این همه زنده ام و از زندگان پیش از آنکه بمیرند نباید حرفی زد،داستان من بکار نمی آید.از تو حرف بزنم،به دنبال تو نام من است.

دخترم جرالدین،دنیایی که تو در آن زندگی می کنی،دنیای هنر پیشگی و موسیقی است.نیمه شب آن هنگام که از سالن پر شکوه تئاتر بیرون می آیی،آن ستایشگران ثروتمند را فراموش کن،ولی حال آن راننده تاکسی که تو را به منزل می رساند بپرس،حال زنش را بپرس و اگر آبستن بود پولی برای لباس بچه نداشت،مبلغی پنهانی در جیبش بگذار،به نماینده ی خود در پاریس دستور داده ام فقط وجه این نوع خرج های تو را بی چون و چرا بپردازد.

اما برای خرج های دیگرت باید برای آن صورت حسابی بفرستی.

دخترم جرالدین گاه و بیگاه با مترو و اتو بوس شهر را بگرد،مردم را نگاه کن،زنان بیوه،کودکان یتیم را بشناس و دست کم روزی یک بار بگو من هم از آنان هستم،تو واقعا یکی از آنان هستی نه بیشتر.

هنر قبل از آنکه دوبال دور پرواز به انسان بدهد اغلب دو پای او را می شکند.وقتی به مرحله ای رسیدی که در آن خود رابرتر از تماشاگران خویش بدانی همان لحظه تئاتر را ترک کن و با تاکسی خود را به حومه ی پاریس برسان،من آنجا را خوب می شناسم،آنجا بازیگرانی همانند خود را خواهی دید که قرن ها پیش زیبا تر از تو،چالاکتر از تو،مغرور تر از تو هنر نمایی می کردند.اما آنجا از نور خیره کننده نور افکن های تئاتر شانزه لیزه خبری نیست.

نور افکن کولی ها،تنها نور ماه است،نگاه کن آیا بهتر از تو هنر نمایی نمی کنند ؟

اعتراف کن دخترم ...

همیشه کسی هست که بهتر از تو هنر نمایی کند و این را بدان که هرگز در خانواده ی چارلی چاپلین کسی آنقدر گستاخ نبوده است که کالسکه ران یا یک گدای رود سن یا کولی هنرمند حومه ی پاریس را ناسزا بگوید.

دخترم جرالدین چکی سفید برایت فرستادم تا هر چه دلت می خواهد بگیری و خرج کنی و هر وقت خواستی دو فرانک خرج کنی ، با خود بگو سومین فرانک از آن من نیست.این مال یک فقیر گمنام است که به یک فرانک محتاج است.

جستجو لازم نیست،این نیازمندان گمنام را اگر بخواهی همه جا خواهی یافت،اگر از پول و سکه برای تو حرف می زنم برای آن است که از نیروی فریب و افسون پول،این فرزند شیطان خوب آگاهم.

من زمان درازی در سیرک زیسته ام و همیشه و هر لحظه برای بند بازی بر روی ریسمانی نازک و لرزان نگران بوده ام.

اما دخترم این حقیقت را بگویم که مردم بر روی این زمین استوار و گسترده بیشتر از بند بازان ریسمان نا استوار سقوط می کنند...

دخترم جرالدین،پدرت با تو حرف می زند،شاید شبی درخشش گرانبهاترین الماس این جهان تو را فریب بدهد.

آن شب است که این الماس،آن ریسمان نا استوار زیر پای تو خواهد بود و سقوط تو حتمی است.

روزی که چهره ی زیبای یک اشراف زاده بی بند و بار تو را فریب دهد آن روز است که بند بازی ناشی خواهی بود.بند بازان ناشی همیشه سقوط می کنند،از این رو دل به زر و زیور مبند،بزرگترین الماس این جهان آفتاب است که خوشبختانه بر گردن همه می درخشد ...

اما اگر روزی دل به مردی آفتابگونه بستی،با او یک دل باش و براستی او را دوست بدار و معنی این را،وظیفه ی خود را در قبال این موضوع بدان.به مادرت گفته ام که در این خصوص به تو نامه ای بنویسد.او از من بهتر معنی عشق را می داند.او برای تعریف عشق که معنی آن یکدلی است شایسته تر از من است.دخترم هیچ چیز و هیچ کس دیگر را در این جهان نمی توان یافت که شایسته ی آن باشد که دختری ناخن پای خود را به خاطر آن عریان کند.برهنگی بیماری عصر ماست،به گمان من تن تو باید برای کسی باشد که روحش را برای تو عریان نموده است.

دخترم جرالدین برای تو حرف بسیار دارم ولی به موقع دیگری می گذارم و با این آخرین پیام،نامه را پایان می بخشم.